چشم هایم  لبهایم  وجودم  احساسم همه و همه  منتطرند                                                                                           همه منتظرند تا تو بگویی از دنیایی دنیا بگویی از عشق از احساس دلت از تنفرت نسبت به من ازتمام جوارح و جوانحت بگویی   بگویی حتی یک کلمه بگویی که چقدر از من متنفری و چقدر دوستم داری !

در نگرش عشق تک جمله ای می گویم وجوابی فراتر از کهکشانها می شنوم وقتی می شنوم ارکان دلم به لرزش می افتند و تپش قلبم صد برابر می شود آنقدر که گویی زمین لرزه ای با اوج بزرگی اتفاق افتاده گویی بمی دیگر ویران شده بمی که قلبم ارگ آن است قلبی از خشت قدیمی و کهنه و هزار ساله که نظر هر عاشق وهر رهگذری را به خود جلب میکند قلبی که اشک هر درمانده ای را درناودان خود جای می دهد و از شوری آن کوه نمکی میسازد قلبی که زخم زبانهای هر بی گناهی را به خود می خرد و جوی های خون حاصل از آن را جرعه جرعه   می نوشد تا کمری خم نشود  تا چهره ای از شرم خیس نشود  تا لبی از خنده غد قن نشود  تا دستی از یارش دور نماند  تا نگاهی در بدرقه ی دوست بسته نباشد...

دلم تنگ بود و هست و شاید هم بماند  ومی نویسم  نوشتم و خواهم نوشت تا تو بگویی...     می خواهم از دل تنگم بگویم از تنها جایی که یخ نزده در سرمای امروزاز احساسم احساسی که هنوز با هههها گفتنش دلم را گرم نگه داشته وریشه ی حیات را به آن بخشیده از دریای پر تلاطم و طوفانی وجودم بگویم که هیچ قایقی در آن سالم نمی ماند از سخنی بگویم که فقط آن برایم مانده:

 دوستت دارم